tag:blogger.com,1999:blog-39686172011-06-25T11:48:07.162+04:30mosafere mahtabehsanhttp://www.blogger.com/profile/10485526152713148015noreply@blogger.comBlogger151100tag:blogger.com,1999:blog-3968617.post-1148333292917539712006-05-23T00:42:00.000+03:302006-05-23T01:02:33.546+03:30

سلام، امروز دقيقا دو سال و 52 روز از آخرين بي‌قراري‌ام كه با تو در ميان گذاشتم مي‌گذرد. امروز دقيقا دو سال از سرنوشت محتوم من مي‌گذرد و من دو سال است كه چشم بر زمين دوخته‌ام. چشمانم نه از پي چيزي است كه از فرار نگاه آسمان خجلت زده شده‌اند.آهاي مردم آسمان‌ها...من روزمره شده‌ام. من خسته شده‌ام. من فراموش شده‌ام. من فراموش كرده‌ام. من گذشته‌ام را فراموش كرده‌ام. من ديگر يادم نمي‌آيد آخرين باري كه از

احسانhttp://www.blogger.com/profile/08947628518718672703noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3968617.post-1080774713745768102004-04-01T03:41:00.000+04:302004-04-01T04:03:17.623+04:30

اين حال منه... بی تو! سلام، حال من خوب نيست، اما هميشه برای سلامتی شما شمع روشن می‌كنم. مدتی است كه همه را از خود بی‌خبر گذاشته‌ايد. حتماً می‌دانيد كه پدر بزرگ مرد. برای پدر هم نفسی بيش نمانده است. جمعه پيش سخت بيمار بود. از بستر بر نمی‌خاست. چشمهايش پشت پنجره افتاده بود، قلبش تا لبها بالا آمده بود وهمان‌جا می‌تپيد. زمزمه می‌كرد و می‌گفت: "دوست را گر سر پرسيدن بيمار غم است گو برآن خوش كه هنوزش

احسانhttp://www.blogger.com/profile/08947628518718672703noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3968617.post-1079850100569859072004-03-21T10:51:00.000+04:302004-04-01T04:07:54.920+04:30

عشق هدف حيات و محرک زندگی من است. و زيباتر از عشق چيزی نديده ام و بالاتر از عشق چيزی نخواسته ام. عشق است که روح مرا به تموج وا می دارد، قلب مرا به جوش می آورد، استعدادهای نهفته مرا ظاهر می کند، مرا از خودخواهی و خودبينی می راند. دنيای ديگری را حس می کنم. در عالم وجود محو می شوم. احساس لطيف و قلبی حساس و ديده ای زيبابين پيدا می کنم. لرزش يک برگ، نور يک ستاره دور، موريانه کوچک، نسيم ملايم سحر، موج

ehsanhttp://www.blogger.com/profile/10485526152713148015noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3968617.post-1078751951766738502004-03-08T16:49:00.000+03:302004-03-08T16:52:13.250+03:30

دردهاي حوضخانه ام که يکي دو تا نيست!

ehsanhttp://www.blogger.com/profile/10485526152713148015noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3968617.post-1071509943062394402003-12-15T21:09:00.000+03:302003-12-15T21:10:13.543+03:30

شتابم در نوشتن، جبران همه ننوشتن هاست. مثل گرگ گرسنه شده ام. تمام واژه هاي مغزي را بلعيدم، اما هنوز گرسنه ام. تو واژه نداري؟! دلم بي قرار واژه هاي ناب است. دوست دارم بلغورشان كنم. همان كاري كه تو هميشه مي خواستي. نه!! هيچ كس را پيدا نمي كنم كه حرفهاي قشنگ بزند. مي داني اين روزها سرودن و نوشتن ديگر ساده نيست. ديگر مثل گذشته نمي شود واژه ها را دنبال هم قطار كرد و از شوق آمدنت گفتن سخت شده است...

احسانhttp://www.blogger.com/profile/08947628518718672703noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3968617.post-1064084205222740562003-09-20T23:26:00.000+04:302003-09-25T21:25:50.430+03:30

سلام مهتاب! امشب که به آسمان نگاه مي کردم نيافتمت! هرچه قدر هم که منتظر شدم نيامدي! نمي دانستم تو هم مثل من بد قول مي شوي! گفتم بد قولي يادم آمد که به خودم قول داده بودم که گذشته هايم را فراموش کنم. نه که فراموش فراموش. بعضي هايشان را کمتر يادم بيايد. اما زدم زير قولم. ديروز رفتم سراغ قاب عکس! خداي من! چند سالي مي شد که به آن دست نزده بودم. آخر مي داني چند روزي بود که دلم شور مي زد. گفتم نکند

احسانhttp://www.blogger.com/profile/08947628518718672703noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3968617.post-1063102051868355792003-09-09T14:37:00.000+04:302004-04-01T04:00:51.670+04:30

نغمه ستایش! آن گاه الميترا گفت با ما از مهر سخن بگو. پس او سر برداشت و مردمان را نگريست، و سكوت آنها را فرا گرفت. و او به صداي بلند گفت: هنگامي كه مهر شما را فرا مي خواند، از پي اش برويد، اگر چه راهش دشوار و نا هموار است. و چون بالهايش شما را در بر مي گيرند، وا بدهيد، اگر چه شمشيري در ميان پرهايش نهفته باشد و شما را زخم برساند. و چون با شما سخن مي گويد او را باور كنيد، اگر چه صدايش روياهاي شما را

ehsanhttp://www.blogger.com/profile/10485526152713148015noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3968617.post-1062690458688720262003-09-04T20:17:00.000+04:302003-09-08T16:10:22.310+04:30

من به يك ليلي محتاجم! سلام... امروز برایتان می خواهم یک قصه تعریف کنم. قصه قدیمی نیست. جدید است، و شاید داستانش از آن گذشته ها هم باشد. یکی از داستانهای سید مهدی شجاعی. خیلی زیبا بود... امروز اين داستان را از سيد مهدي شجاعي خواندم. گمان بردم چه قدر شبيه به من نوشته است. بگذاريد يك چيز را برايتان بگويم. روزگاري گمان مي كردم اينها همه داستانند و اسطوره. و فقط براي عبرت گرفتن. اما روزي به خود مي

ehsanhttp://www.blogger.com/profile/10485526152713148015noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3968617.post-1060372918803861562003-08-09T00:31:00.000+04:302003-09-08T16:03:09.326+04:30

من هنوز مجنونم! سلام آسمان! يادم مي آيد سر كلاس ادبيات بوديم. استاد ليلي و مجنون مشق مي كردم. و من در حال و هواي خود بودم و استاد چه راحت اين حالت را فهميده بود. آخر درس به استاد گفتم: «اين چه داستاني است كه مجنون به ليلي اش نمي رسد» و استاد گفت: «زيبايي داستان فقط در همين است.» و من در دل خود پوزخندي به اين جواب استاد زدم! اما امروز با خودم فكر مي كنم اگر اين نرسيدن به آن وصال اگر هم مثل "داستان

ehsanhttp://www.blogger.com/profile/10485526152713148015noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3968617.post-1059091878315998022003-07-25T04:41:00.000+04:302003-07-25T04:41:18.316+04:30

سلام! دلم گرفته است و ذهنم در حيرتي عجيب و نمي دانم كه در روشنايي تاريك زمانه راه به كجا خواهم برد. در پيچ پيچ انديشه هاي نارسيده ام، دالان تنگ و تاريكي را مي جويم كه انتها ندارد؛ اما كورسويي از دور نگاهم را به خود مي خواند، و آن گاه مي نيستم كه تصميم مي گيرم؛ اوست كه تصميم مي گيرد. و او، تو، هستي و تو، او و من. ميان دو هيچ دور مي گردم. گاهي به تو دل مي بندم و گاهي از او مي رمم. دل بستن و رميدن

احسانhttp://www.blogger.com/profile/08947628518718672703noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3968617.post-1058370695539895752003-07-16T20:21:00.000+04:302003-09-08T16:21:10.203+04:30

سلام امشب كه برايت مي نويسم خسته ام از يك عمر پير شدن، دلگير از بي معرفتي و نالوطي زمانه، خسته از يك بيماري طولاني كه توانم را بريده بود... اما نه، دلشادم از هزار اميد به فردا، خوشحالم از زندگي آينده و اين كه فردا صبح خورشيد زودتر از همه به من سلام مي دهد و من اولين كسي هستم كه به او جوابش را مي دهم! حالم كمي بهتر شده است. حالا فقط زود خسته مي شوم... مي داني، نمي دانم چرا اين جماعت توي خيابانها

احسانhttp://www.blogger.com/profile/08947628518718672703noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3968617.post-932035122003-04-25T02:51:00.000+04:302003-04-25T02:51:37.143+04:30

سلام. امروز حالم خيلي بهتر است. يعني چند وقتيست كه بهتر شده است. ديشب خواب ديدم. يادش بخير. مادر بزرگ شبها كه مي خواست برايم دعا كند مي گفت به بالشت بسپر برايت خوابهاي خوش بياورد. نمي دانم شايد ديشب هم برايم دعا كرده بود. چون مثل بقيه شبها نبود. آخر بالشتم زبانم را نمي فهمد. هميشه هم ناآرامي مي كند. صبح ها كه بلند مي شوم اين را وقتي مي فهمم كه سرم از رويش افتاده است. اما ديشب اين طور نبود. ديشب

احسانhttp://www.blogger.com/profile/08947628518718672703noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3968617.post-906630912003-03-13T23:12:00.000+03:302003-03-14T00:45:22.000+03:30

سلام هيچ مي دانيد قرار است من سعي کنم آن که به ذهنم مي آيد برايتان بگويم. اين به خاطر خودم است. چرا که چند وقتي است دلم آشوب است، همه اش دنبال چيزي هستم که نمي دانم چيست. "خودم" را که در آينه مي نگرم آرامِ آرام است. ولي چشمهايش چيز ديگري مي گويند. مي گويند با ظاهر آرامت به ديگران که مي تواني بگويي چيزي نيست! اما به خودت که نمي تواني دروغ بگويي! دلت را که نمي تواني گول بزني! کجا بودم، آها! به

احسانhttp://www.blogger.com/profile/08947628518718672703noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3968617.post-901875822003-03-05T22:28:00.000+03:302003-03-06T11:28:53.000+03:30

فرشتگان موکل من، ياريم کنيد! خانه دلم سنگيست. چنديست که سنگيست. چنديست که شبنم صبحگاه که از اشکان مادر جاري بود ديگر نيست، نيست در نيست... فريادي بر آوردم که ياري ام کنيد، صدايي نيامد. دوباره خواستمش. هيچ. التماسش کردم. ندا آمد که تو نياز به که داري، گفتم "تو" گفت که نيازت را بخشيدمت. گفت نمي بينمش. گفت بر شانه هايت نگاه کن. مي بينيشان. آه. ولي من کور بودم. دوباره نياز کردم. گفت فرشته هاي موکلت

ehsanhttp://www.blogger.com/profile/10485526152713148015noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3968617.post-849695682002-11-23T18:29:00.000+03:302003-02-28T23:11:36.000+03:30

زانوانم خسته اند. خسته. از راهي كه پيموده ام. مي گمان مي گويي از كجا. از كوير. از سراب. به دنبال سرزمين خود مي گشتم. به دنبال مدينه. همان كه وعده اش مي دادند. گمان مي كردم در اين جاست. خامي كردم و آن را در زمين جستجو كردم. زانوانم نا ندارند. طبيبم برايم داروهاي زميني داده است تا شفا يابم! گفته است كمتر راه برو بلكه خوبتر شوي! خنده ام مي گيرد به طبابتش، اما درد من چيز ديگري است. گفتم خسته‌ ام، اما

ehsanhttp://www.blogger.com/profile/10485526152713148015noreply@blogger.com